Βαρβάρα Φίλιου: “Ο αθλητισμός, δεν ξέρω αν αλλάζει τις ζωές των ανθρώπων, σίγουρα όμως τις γεμίζει ακόμα περισσότερο…”

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

H Βαρβάρα Φίλιου, μία από τις πιο επιτυχημένες αθλήτριες της ρυθμικής γυμναστικής σε παγκόσμιο επίπεδο, έκανε την τιμή στο  “morethanawoman.gr και μίλησε με τον Θοδωρή Κοκώση. Από το ξεκίνημα της σε ηλικία 7 ετών, στην περιπλάνησή της μεταξύ Θεσσαλονίκης, Σόφιας και Μόσχας, μέχρι να φτάσει στη Ιθάκη της, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο το 2016…

Αν εξαιρέσουμε το μπαλέτο, που o.k, δεν είναι ακριβώς άθλημα, δεν μπορώ να σκεφτώ κάποιο αγώνισμα διαφορετικό από την ρυθμική γυμναστική, που να αποθεώνει τόσο το γυναικείο σώμα και να αναδεικνύει με τέτοιο τρόπο την ομορφιά του μέσω του χορού, της μουσικής και της χορογραφίας. Φυσικά για να έρθει αυτό το υπέροχο τελικό αποτέλεσμα, έχουν προηγηθεί ατελείωτες στιγμές προπόνησης, κούρασης, πόνου και ιδρώτα. Ας αφήσουμε καλύτερα την κορυφαία αθλήτρια της γενιάς της στη γυμναστική, να μας τα εξηγήσει…

“Ωρίμασα από μικρή ηλικία”

«Στο υψηλότερο επίπεδο, ο δρόμος δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Δεν αρκεί λίγη “προπονησούλα”, χρειάζεται κόπος, δουλειά, πολύ υπομονή και σωστή διατροφή, ένα συνολικό πακέτο. “Ο δρόμος” της ρυθμικής, αποτελείται από πολλές ώρες προπόνησης, από θυσίες, αστοχίες στους αγώνες και “ήττες”, που σε μαθαίνουν να βάζεις νέους στόχους και να καταβάλεις ακόμα μεγαλύτερη προσπάθεια». Ξεκίνησε αναλύοντας τις δυσκολίες η ελληνίδα Πρωταθλήτρια, συνεχίζοντας. «Τα παιδία ωριμάζουν μέσα στον αθλητισμό και θέλω να ευχαριστήσω τους γονείς μου, οι οποίοι με έβαλαν σε αυτό το δρόμο και με στήριξαν. Ωρίμασα από μικρή ηλικία, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα, μερικές φορές να δυσκολευτώ, ως έφηβη, να συνεννοηθώ με τους συνομήλικούς μου. Χρειάστηκε στα χρόνια του λυκείου να πάω στη Θεσσαλονίκη, σε μια προπονήτρια που επέλεξε η εθνική ομάδα. Ήμουν 14 χρονών, έμενα μόνη μου, μαγείρευα, έπλενα, καθάριζα, πήγαινα με το λεωφορείο στην προπόνηση και είχα την ευθύνη του εαυτού μου. Όλο αυτό με έκανε πιο δυνατή και ώριμη». Μπορεί τα λόγια της Βαρβάρας, να μας… προσγειώνουν λιγάκι από όλο αυτό το φανταχτερό πλαίσιο, που οι περισσότεροι το βλέπουμε κυρίως μέσα από τα media. Είναι χρήσιμο όμως, ιδιαίτερα αν αναλογιστούμε το γεγονός ότι ζούμε σε μία εποχή που σχεδόν το σύνολο των ανθρώπων, θέλει να τα κάνει όλα γρήγορα. Να πετύχει, να αδυνατίσει, να αλλάξει ότι τον ενοχλεί σε χρόνο ρεκόρ, λες και υπάρχει κάποιο μαγικό κουμπάκι… 

 

 

“...1000 φορές θα ακολουθούσα το ίδιο μονοπάτι…”

Ξετυλίγοντας το κουβάρι της καριέρας της νεαρής προπονήτριας, η οποία σταμάτησε τον πρωταθλητισμό μετά τους Ολυμπιακούς αγώνες της Βραζιλίας στο Ρίο, η Βαρβάρα ανέφερε: «Από τότε ξεκίνησα να παραδίδω μαθήματα-σεμινάρια master class, σε αθλήτριες 5-22 χρόνων (είτε ανήκουν σε συλλόγους είτε σε εθνικές ομάδες), σχεδόν παντού σε ολόκληρο τον πλανήτη. Παράλληλα, είμαι υπεύθυνη ρυθμικής γυμναστικής στο σύλλογο “Συσπείρωση” , στη Γλυφάδα και ο στόχος μας είναι να φτιάξουμε καλύτερους αθλητές από εμάς». Δεν χρειάστηκε να την ρωτήσω πολλά, απλά κατάλαβα ότι η Πανδημία, ήταν ένα… διάλλειμα για εκείνη από τα ατελείωτα ταξίδια της, από χώρα σε χώρα… «με μια βαλίτσα στο χέρι», όπως μου είπε κι η ίδια! Κατά την πρώτη της επαφή με τη γυμναστική, άρχισε από… λάθος αγώνισμα. «Ξεκίνησα από 7 χρονών, με ενόργανη, ωθούμενη από τη μητέρα μου, η οποία ήταν και εκείνη αθλήτρια (σ.σ της ενόργανης), ωστόσο δεν μου άρεσε καθόλου και έτσι στράφηκα στη ρυθμική. Στα 13 μου μπήκα στην εθνική ομάδα με δυσκολίες και με πολλές ώρες προπόνησης. Παρότι ήταν κουραστικός και βάναυσος ο συνδυασμός σχολείου και προπονήσεων, εντούτοις δεν σκέφτηκα ούτε λεπτό να σταματήσω, αφού μου άρεσε τόσο πολύ». 

Η ίδια πιστεύει πως ο πρωταθλητισμός έτσι κι αλλιώς είναι δύσκολος. Όσο και αν πιέσεις ένα παιδί, αν δεν το θέλει, δεν πρόκειται να κάνει πρωταθλητισμό, επειδή το θέλουν οι γονείς του. «Αν γυρνούσα το χρόνο πίσω, 1000 φορές θα ακολουθούσα το ίδιο μονοπάτι, πάλι θα διάλεγα τη ρυθμική. Ίσως να έκανα περισσότερες ώρες προπόνησης και θα ήμουν πιο πολύ συγκεντρωμένη σε ότι ζητούσαν οι προπονητές μου. Δυστυχώς στα σχολικά χρόνια τα πάρτι οι εκδρομές και τα ξενύχτια, ήταν όλα απαγορευμένα». Εκείνο το διάστημα, προσπαθούσε να πάρει την πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, μια διάκριση που δυστυχώς, δεν κατάφερε να πετύχει. «Αυτή ήταν και η δυσκολότερη περίοδος, αφού είχα ένα τόσο σημαντικό όνειρο που δεν έγινε πραγματικότητα. Ήταν πολύ βαρύ για ένα παιδί, γιατί παιδί ήμουν. Εκείνη η αποτυχία με πείσμωσε και από την επόμενη κιόλας μέρα έβαλα στόχο τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βραζιλίας. Πλέον είχα ακόμα περισσότερη όρεξη για να κάνω προπόνηση και όταν μετά από τέσσερα χρόνια, είδα το όνομά μου στο ταμπλό, όταν είχα πετύχει την πρόκριση ανατρίχιασα. Ήταν απίστευτο συναίσθημα, ήταν μία δικαίωση για εμένα. Εκείνη η αποτυχία, μου έδωσε κίνητρο να γίνω καλύτερη».

 “Με τη βία δεν γίνεται τίποτε…”

 Μόλις στα 27 της χρόνια, έχει βγάλει τη… στολή της αθλήτριας και έχει ντυθεί με εκείνη της προπονήτριας. «Είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα. Είναι άλλο το ένα και άλλο το άλλο. Έχει τεράστιες διαφορές ο προπονητής από τον αθλητή. Όταν είσαι αθλητής ξέρεις τον εαυτό σου, τις αδυναμίες σου και γνωρίζεις τι χρειάζεται να κάνεις. Ως προπονητής δεν γνωρίζεις το παιδί τι σκέφτεται μέσα του. Πρέπει να μπεις στη σκέψη του, κι εγώ ως αθλήτρια, μπορώ να το κάνω διότι έχω περάσει από αυτή τη θέση», τόνισε και συνέχισε. «Ο προπονητής οφείλει να δώσει τις γνώσεις του με σωστό τρόπο και να στηρίξει το παιδί στο ψυχολογικό κομμάτι. Είναι πολύ όμορφη η αίσθηση όταν καταφέρνεις να συνεννοηθείς μαζί του και να το βλέπεις να πετυχαίνει τελικά το στόχο που έχετε θέσει. Σίγουρα ως προπονήτρια, θέλω στο τέλος της προπόνησης να με αγκαλιάζουν να με αγαπάνε, να είναι χαμογελαστά και να ξέρουν πως οποιοδήποτε πρόβλημα τα απασχολεί, μπορούν να έρθουν να μου το πουν να το συζητήσουμε και αν γίνεται να το λύσουμε κιόλας. Αυτή τη σχέση θέλω να έχω με τις αθλήτριές μου. Δεν γίνονται όλα τα παιδία πρωταθλητές».

Εδώ και μερικούς μήνες δεν λείπουν, δυστυχώς, οι αναφορές για βίαια περιστατικά στην γυμναστική και για συμπεριφορές προπονητών που φέρνουν σε, τουλάχιστον, δύσκολη θέση μικρές αθλήτριες. «Για να είμαι ειλικρινής, δεν έχω δει προπονητή να χτυπάει παιδί, ούτε εμένα με έχει πειράξει ποτέ κάποιος. Ωστόσο όταν είσαι πολλές ώρες μέσα στην προπόνηση, μπορεί τόσο ο προπονητής όσο και ο αθλητής να πει μια κουβέντα παραπάνω. Μέχρι εκεί όμως, όχι να φτάνει κάποιος σε βίαιες συμπεριφορές. Με τη βία δεν γίνεται τίποτε. Όπως μια μαμά θα βγει από τα όρια της και θα φωνάξει στο παιδί της, ενδεχομένως να συμβεί και από τον προπονητή. Αρκεί να σκεφτούμε ότι βρίσκονται στο προπονητήριο ακόμα και 8 ώρες μαζί. Όταν κάποιος δεν έχει τη διάθεση να ακολουθήσει ένα προπονητικό πρόγραμμα ή ακόμα-ακόμα δεν έχει και την ικανότητα, οφείλει να το καταλάβει ο προπονητής και να μην του φωνάζει, ούτε να τον πιέζει».

 

 

“Το ίντερνετ δεν μπορεί να σε κάνει καλό προπονητή…”

 Μέσα από τη συζήτηση με την Βαρβάρα, ένιωσα ότι η ίδια δεν είναι απόλυτα ικανοποιημένη από το επίπεδο της ρυθμικής γυμναστικής στην Ελλάδα. «Η μητέρα μου, με πήγαινε από μικρή στη Βουλγαρία και από εκεί κατάλαβα τις διαφορές, βλέποντας πόσο πίσω είμαστε εδώ. Η Βουλγαρία και η Ρωσία έχουν τεράστια παράδοση στο άθλημα. Νιώθω ευλογημένη για την τετραετία που βρέθηκα να προπονούμαι στη Ρωσία, κάτι που με βοήθησε 100% να πάρω την πρόκριση για τη Βραζιλία».

 «Αυτά που έμαθα από τις προπονήτριές μου, προσπαθώ να τα μεταδώσω και στις αθλήτριές μου. Χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας από την Ομοσπονδία πρώτα. Χρειάζονται γνώσεις οι προπονητές, ώστε να τις πάρουν τα παιδιά και να βελτιωθεί συνολικά το οικοδόμημα της ρυθμικής γυμναστικής. Δεν υπάρχει μυστικό επιτυχίας, μακάρι να ήταν έτσι. Θα συνέχιζα μέχρι τα βαθιά γεράματα τον πρωταθλητισμό...», ανέφερε η Ολυμπιονίκης και συμπλήρωσε. «Όπως λέω και στα παιδάκια, πρέπει να τους αρέσει αυτό που κάνουν να έχουν πειθαρχία υπομονή και επιμονή. Αυτά είναι κάποια μόνο από τα συστατικά του μυστικού. Η κορυφή για τον καθένα είναι διαφορετική. Επειδή έχω κυνηγήσει πολλούς και διαφορετικούς στόχους στη ζωή μου, η συμβουλή μου είναι ότι φυσικά και πρέπει να βάζουμε στόχους , αφού χωρίς αυτούς μένουμε στάσιμοι χωρίς κίνητρο. Η επιτυχία είναι η ανταμοιβή για όλη την κούραση, τον πόνο, την αγωνία και τις στερήσεις».

Κάποιες φορές οι γονείς πιέζουν τα παιδιά να κάνουν καριέρα στη ρυθμική γυμναστική, όπως και σε άλλα αθλήματα. Αυτό είναι λάθος, μεγάλο, σύμφωνα με την ίδια. «Η συμβουλή προς τους γονείς είναι να αφήσουν το παιδί να κάνει αυτό που του αρέσει περισσότερο. Στον πρωταθλητισμό, πρέπει οι γονείς να μένουν εκτός, να μην ανακατεύονται στην προπόνηση των παιδιών τους. Για αυτό το λόγο, συνιστάμε να μη βλέπουν  την προπόνηση. Αν κάτι δεν κάνει σωστά ο αθλητής, υπάρχει ο προπονητής για τον διορθώσει. Δεν χρειάζεται να το κάνει ο γονέας. Η συμβουλή προς το παιδί, είναι να γυμνάζεται και να περνάει καλά. Χρειάζεται να αποκτήσει πειθαρχία και σκέψη, να διορθώνει κάθε μέρα και μια μικρή του αδυναμία. Αν γίνεται αυτό, σε λίγους μήνες θα είναι στο ανώτερο επίπεδο».

 

 Επίλογος…

Ομολογώ ότι, αν και δεν θα έπρεπε, έμεινα έκπληκτος από το γεγονός ότι υπάρχουν τόσο στη χώρα μας όσο και –κυρίως- σε άλλες χώρες, πολλοί άνδρες που ασχολούνται με τη ρυθμική γυμναστική. «Υπάρχουν αρκετοί άνδρες στο εξωτερικό, οι οποίοι κάνουν ρυθμική γυμναστική, παρότι η παγκόσμια ομοσπονδία δεν επιτρέπει την είσοδό τους. Υπάρχει και στην Ελλάδα, ένας αθλητής ο Γιάννης Ηλιάδης, ο οποίος μου έστειλε κάποια στιγμή ένα μήνυμα ότι τον έχω εμπνεύσει, κάτι που με χαροποίησε ιδιαίτερα και έχει το σεβασμό μου, όπως και όσοι άνδρες προσπαθούν και θέλουν να ασχοληθούν με τη ρυθμική. Εύχομαι κάποια στιγμή να τους δοθεί η ευκαιρία και να υπάρξει για εκείνους η δυνατότητα να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα».

Φτάνοντας προς το τέλος της πολύ όμορφης κουβέντας με την ελληνίδα Πρωταθλήτρια, ζήτησα τη γνώμη της για τη σχέση που πρέπει να έχει η γυναίκα με τη γυμναστική (Τι στο καλό? Γυναικείο site, είμαστε…) «Η σύγχρονη γυναικά, για μένα πρέπει να βάζει ως προτεραιότητα τον εαυτό της, δηλαδή τη ζωή και την καριέρα της. Να προσέχει το σώμα και το μυαλό της. Λίγο πολύ οι γυναίκες κάνουν κάποιο είδος γυμναστικής και αν υπάρχει κάποια, η οποία διαβάζει αυτή τη συνέντευξη και διστάζει να κάνει γυμναστική, θα ήθελα πάρα πολύ  να την παροτρύνω να ξεκινήσει. Δεν θα πιστεύει σε λίγο καιρό τα οφέλη που θα έχει στο σώμα και το πνεύμα της, με όλη αυτή την ευεξία που θα νιώσει καθώς αθλείται», υποστήριξε και ολοκλήρωσε λέγοντας. «Ο αθλητισμός, δεν ξέρω αν αλλάζει τις ζωές των ανθρώπων, σίγουρα όμως τις γεμίζει ακόμα περισσότερο»!

 

Author

Θοδωρής Κοκώσης

E-mail Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά με Εμάς

Μπορείτε να επικοινωνήσετε με την ομάδα του morethanawoman.gr στο email info@morethanawoman.gr

Δείτε περισσότερα

Twitter Feed

Διαγωνισμός: Τρεις τυχερές θα κερδίσουν ένα "Τhank You Box" με 4 ειδικά σχεδιασμένα προϊόντα Essence… https://t.co/yRRJgBSwe8
Copy-Paste: τo go-to look που θα αντιγράψουμε και θα φορέσουμε το φθινόπωρο https://t.co/D6tvACOjs6 https://t.co/8WEbkW5TMg